■ اخبار » خبر ■ شناسه خبر : ۱۰۲۶ ■ سه‌شنبه ۰۸ اسفند ۱۳۹۶ ساعت ۱۶:۴۷ ■

مدیرعامل خانه تئاتر در مصاحبه‌ای با روزنامه اعتماد به چالش‌های موجود در تئاتر پرداخته است. 

به گزارش روابط عمومی خانه تئاتر شرح مصاحبه به شرح زیر است:

از وقتی مدیرعاملی را پذیرفتید بارها بر لزوم تعامل با دولت و منتقدان خانه تئاتر تاکید کرده‌اید،‌ بعد از یک سال فکر می‌کنید این تعامل امکان پذیر است یا خیر؟

چاره ای جز تعامل وجود ندارد. ما که نمی خواهیم با رو در رویی امور را سامان ببخشیم چون همه از نتیجه اش با خبریم. شاید با تعامل به حد متوسطی از سامان یافتن مسائل اهالی تئاتر که کم هم نیست دست پیدا کنیم. کورسوی امید همواره وجود داشته و بشر بدون امید امکان ادامه ندارد. ما با یک شوغی آمدیم و به خواسته دولت در دهه 70 لبیک گفتیم تا با ایجاد خانه اوضاع تئاتر عوض شود. بویژه وقتی چیزی به اسم «خانه» درست می شود ناخواسته امنیت را همراه خود می‌آورد. یک اساسنامه تیپ در اختیار ما قرار گرفت که اساسنامه خانه تئاتر نیز بر همان مبنا نوشته شد. البته به مرور متوجه شدیم اساسنامه فعلی ایرادهایی دارد که در جهت رفع آن گام برمی‌داریم. همه امید ما هم به ماده 7 اساسنامه بود که 14 بند دارد و چند سال است می‌دویم بلکه تعدادی از این بندها فعال شود. همیشه گفته‌ام که بعضا در مسائل رفاهی و بیمه‌ای پیش رفت‌هایی داشته‌ایم اما هیچگاه نتوانستیم گامی به فعال کردن ظرفیت‌های بندهای دیگر نزدیک شویم. چرا؟‌ به این دلیل که بندهای دیگر را نه به تمامی ، مرکزی دولتی انجام می‌دهد.

و شما همواره به تصدی گری دولت انتقاد داشته اید.

شدیدا انتقاد داشته و دارم. این نکته را به وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی سابق هم انتقال دادم و شما اگر به فراز صحبت‌های وزیر در7 فروردین سال گذشته توجه کنید، پاسخ روشنی به درخواست تشکیلات صنفی داده اند. آنجا بود که متوجه شدیم اتفاقا دولت هم به جد پی گیر واگذاری امور به صنوف و مشخصا خانه تئاتر است.    

اینکه شما مسائل صنفی را با وزیر درمیان گذاشتید موجب سوء برداشت نشد؟

ما که با نظر کنونی دولت مخالفت نداریم اتفاقا در این زمینه اشتراک ‌نظر وجود دارد. اگر دولت امور اجرایی را به صنف واگذار کند که به نفع خودش است، مسئولیت‌هایش کمتر می شود و می تواند به وظایف اصلی اش یعنی سیاستگذاری بپردازد. بعد از انحلال انجمن نمایش و فعال شدن انجمنی که همیشه به آن انجمن جعلی هنرهای نمایشی اطلاق کرده ام و برای گفته ام دلیل دارم، همه چیز شکل دیگری به خودش گرفت. از طرفی می‌پذیرم در این سال‌ها خیلی سفت و سخت پای اساسنامه‌مان ناایستادیم ولی حالا زمان آن فرا رسیده که حق را البته با تعامل و گفتگو و دوستی بگیریم. اما در همین مدت که نماینده دولت به صراحت اعلام می‌کند امور باید برعهده صنف باشد، دو دبیر جشنواره بدون مشورت با خانه تئاتر انتخاب می شوند. اینجا است که شک و شبهه پیش می‌آید. ما نمی گوییم تعیین کننده باشیم، چون مشارکت و تعامل معنا و مفهوم دیگری دارد. ما یک بام دو هوا که نداریم، الان خانه موسیقی و خانه سینما در امور اجرایی مشارکت دارند ولی خانه تئاتر نه.

چون آقای نوربخش توامان بین هنرمندان و مدیران مقبول است و برای تایید صلاحیت‌های حراستی مشکلی ندارد.

مگر ما با جایی مشکل داریم ؟ خانه سینما چی؟ بی‌اعتمادی بزرگترین لطمه را به ما زده چون صحبت شما موید همین امر است. ولی آقای صالحی امیری در همین برهه زمانی 10 ماهه‌ای که داشت بسیار به ما اعتماد کرد. من نمی‌توانم جلوی خودم را بگیرم و به کل سکوت کنم، بارها گفته‌ام ما به صورت شخصی رفاقت داریم اما وقتی پای شخصیت حقوقی و فعالیت صنفی به میان می‌آید طبیعی است در بعضی امور با یکدیگر تعارض داشته باشیم. مثلا ما نمی توانیم از مقوله ی خصوصی سازی تئاتر و تبعات کوتاه مدت و دراز مدت آن بگذریم.نمی توانیم معترض موازی کاری ها در تئاتر نباشیم.

پیشنهاد خانه تئاتر چیست؟

من نمی‌گویم تئاتر خصوصی اتفاق ناخوشایندی است چون بخشی از اختیارات به این واسطه خود به خود به مردم واگذار می‌شود، اما باید کارشناسی صورت می‌گرفت. چرا باید همه چیز به نفع سالن خصوصی پیش برود و مدیران این سالن‌ها بدون در نظر گرفتن منافع گروه‌ها فقط به سود خود توجه کنند. البته باید از این افراد که سرمایه‌هایشان را به این عرصه آوردند تشکر کرد اما باید پرسید، بودجه ی تئاتر چه می شود؟ چون با نظر رئیس جمهور جزئیات بودجه تمامی ارگان‌ها منتشر شده و ما حالا می‌توانیم بپرسیم سرنوشت اعتبارات عرصه فرهنگ و هنر چگونه صرف می شود؟ چرا از حمایت‌های 10 سال قبل خبری نیست؟ درحالیکه بودجه می‌تواند بخشی از هزینه‌های گروه‌های نمایشی را برای اجرا در سالن‌ خصوصی را تامین کند. چرا میلیارد ی هزینه ی بخش بین‌الملل جشنواره تئاتر فجر می‌شود ولی مثل سابق هنرمندان درجه یک به ایران نمی‌آیند؟ حالا وقتی این بحث‌ها را مطرح می‌کنیم اینطور تصور می‌کنند که مخالفیم و سونظر داریم.

دولت این نقد را مطرح می‌کند که خانه تئاتر در سازماندهی ساختار خودش موفق عمل نمی‌کند. چطور می‌تواند مشکلات تئاتر ایران را برطرف کند؟

این حرف اشتباه است. چون در اساسنامه خانه تئاتر 14 بند وجود دارد که دولت باید پاسخ دهد برای اجرایی شدن آنها چه کمکی به ما کرده است. این که بگویند خانه تئاتر هیچ قدمی برنداشته و کاری از پیش نبرده است، بی انصافی است. به هرحال مسئله خودگردانی اقتصادی تئاتر تا امروز لطمه داشته و از این بعد هم لطمه‌های بیشتری خواهد زد. تئاتر در هیچ نقطه‌ای از جهان خودکفا نیست و دولت‌ها و شهرداری‌ها بدون آنکه نظارتی بر فعالیت هنرمندان داشته باشند فقط از آنها حمایت می‌کنند. صحبت ما چیست؟ همان چیزی که عرف و قانون می‌گوید. یعنی دولت باید به سیاستگذاری، حمایت ، هدایت و نظارت بپردازد و من متوجه نمی‌شوم چرا واگذاری امور به هنرمندان و افراد کارشناس ایجاد نگرانی می‌کند.. ما نمی‌گوییم بودجه دست ما باشد،‌ بلکه بحث فقط بر سر این است که اینقدر بدون مشورت ما برنامه ریزی و هزینه نشود. خانه تئاتر باید بر هزینه‌کرد بودجه نظارت داشته باشد. چرا دیر به فکر ما می افتند؟ دبیر جشنواره تئاتر فجر دو ماه مانده به برگزاری ، تازه نامه می‌دهد و از من عذرخواهی می‌کند.