علی نصیریان

 

علی نصیریان بازیگر و کارگردان شهیر تئاتر کشورمان نخستین پیام رسمی روز ملی تئاتر ایران را برای دوستداران هنر نمایش و اهالی تئاتر منتشر کرد.

 

 در متن این پیام آمده:

فرهنگ ریشه زندگی و حیات است و هنر، بارزترین نشانه فرهنگ. تئاتر به‌مثابه هنرِ مادر بسان درختی است با شاخ و برگ‌های سرسبز و ریشه‌ای کهن که ثمره‌اش جوشش هنری و شورآفرینی ست.

در تئاتر، انسان نه شهروند سرزمینی که شهروند زمینی و هستی ست. چراغ و آینه‌ای به‌منزله آگاهی و معرفت که انعکاس‌دهنده روشنی و تجلی‌گر حقایق ازلی ابدی ست. به همان اعتبار که گوهر انسان بر مبنای روابط اجتماعی ست.

در سالیان اخیر بیم آن می‌رفت که با حضور همه‌جانبه رسانه‌های اجتماعی و فناوری‌های نوین، تئاتر و وضعیت آن به مخاطره بیفتد و این هنر شریف و انسانی دستخوش ناملایمات ارتباطی قرارگرفته و در پویه بی‌امان امواج گم‌وگور گردد.

اما ازآنجاکه تئاتر بر ذات «انسان» و «زندگی» مبتنی ست، هرگز کهنگی نمی‌پذیرد و تا انسان در این اریکه هستی زنده است، تئاتر نیز همپا با او زنده خواهد بود چراکه انسانی‌ترین هنرهاست.

تئاتر به مدد و لطف همین زنده‌بودن، «زندگانی» را «زنده‌مانی» می‌کند و به آن جاودانگی می‌بخشد. تئاتر به ما فرصت اندیشیدن و شهامت سخن گفتن، بیان حقایق، تعمق و تفکر، طرز نگاه زیباشناسانه و کشف حقایق پنهان زندگی و از همه مهم‌تر شنیدن سخن دیگران را می-دهد. جهان تئاتر، جهان چندصدایی‌ست و تئاتر صدایی انسانی. از سوی دیگر تئاتر صحنه ارائه فکر و نقد و نظر اجتماعی‌ست، امکانی عظیم تا وقایع را بر صحنه، به حقایق تبدیل کند و جهان امروز، جهان برداشتن فاصله‌هاست. در این دهکده جهانی گوئی روز به روز زمین کوچکتر می‌شود و هر اتفاقی که می‌افتد انگار پشت همین دیوار بوده است.

تئاتر ایران جدای از ابعاد نمایشی و آئینی و خرده نمایش‌ها و گونه‌های نمایشی و ظرفیت‌ها و قابلیت‌های گران‌سنگ ادبی، به شکل مدرن، یکصد و پنجاهمین سال خود را تجربه می‌کند و در همین عمر کوتاه خویش نشان داده است که از توانمندی، استعداد و خلاقیت‌های درخشانی برخوردار بوده که تاریخ تئاتر ایران گواه این مدعاست و زحمات و جانفشانی هنرمندان این رشته برای بقا و ماندگاری جای تقدیر بسیار دارد.

و در این میان تئاتر ملی آرزوی همیشگی هنرمندان تئاتر کشور بوده است. تئاتری ایرانی که با روحیه و خصال ملی قرابت داشته و هویت و هستی شناسی ایرانی را در فرهنگ جهانی به نمایش بگذارد. جدای از اهداف و زبان مشترک، هر ملتی هویت ویژه خود را داراست و ناگزیر باید هر سرزمینی هنر ملی خود را بیافریند و آن را به تجارب میراث مشترک جهانی پیوند دهد و بی‌شک در این فرآیند، هیچ ملتی صرفاً با الگوبرداری و اجرای نیمه آگاهانه آثار ملل دیگر صاحب هنر ملی نشده است.

تقارن نوروز به عنوان جشن ملی ایرانیان با روز جهانی تئاتر که اخیراً به پیشنهاد شورای فرهنگ عمومی به تصویب شورای عالی انقلاب فرهنگی رسیده است، هماهنگی و همذاتی خجسته‌ای ست. نوروز روز نو است و تئاتر زایش و آفرینش هنری که مدام در حال نو شدن است و به قول پیتر بروک کارگردان تئاتر معاصر، «در تئاتر لوح تدریس، همیشه تمیز و تازه است». تئاتر جوان ایران نیز که به اهتمام نسل نو با اتکاء به تجارب پیشکسوتان و در پیوند با آنان دنیایی تازه و جذاب را در قوالب تازه بر صحنه رقم می‌زند و شگفتی می‌آفریند ناشی از همین خصیصه است.

تئاتر طریق همکلامی و همدلی میان انسانهاست، راهی برای تحقق صلح و آرمانهای انسانی به زبان زیبا و خلاق.

به عنوان یکی از اعضای خانواده تئاتر ایران همراه با خانواده جهانی تئاتر در نخستین ایام طلیعه سال نو، جشن ملی خود را همپا با جان‌بخشی طبیعت و بهار دلها آغاز می‌کند، این تقارن را در تقویم فرهنگی هنری کشور به فال نیک گرفته و برای تئاتر ایران سالی پربرکت و پرنشاط آرزو می‌کنم.