وقتی پیشنهادی در انجمن مطرح شد ، باید از طریق اخذ رای تعیین تکلیف شود، یا ، قبل از آنکه پیشنهاد دیگری مطرح شود با توافق عمومی مجمع کنار گذاشته شود.

"جورج پتیت"

اما هنوز در انواع مجامع تصمیم گیری ما، این قاعده رعایت نمی شود و هر عضوی بعد از گرفتن نوبت - و چه بسا بدون گرفتن نوبت - حق خود می داند هر چه که می خواهد بیان کند و این حق را عین آزادی بیان می داند. در نتیجه ، حتی وقتی در ابتدای بحث ، موضوع مشخصی هم مطرح شود، در جریان مذاکره ، موضوع های بی ارتباط با موضوع اصلی از سوی افراد مختلف مطرح می شود و هم زمان چندین موضوع در میدان بازی سرگردان است و هرکس ، هر وقت هر موضوعی را به هر جهتی که بخواهد شوت می کند.

تمام کسانی که در مجامع عمومی انجمن ها و شرکت ها ، در مجامع نمایندگان در کانون ها، در انواع کمیته ها و بورد های اجرایی و مدیریتی شرکت ها و سازمان های انتخابی و در انواع شوراهای تصمیم گیری شرکت کرده اند ، با این مشکل آشنا هستند. ابتدایی ترین پیامد های خسارت بار آن در قلمرو دانش مدیریت، بسیار فراتر می رود و ارزش دارد که بیشتر مورد تامل قرار بگیرد.

پیامد بی قاعدگی

چه بسا بسیار ی از کسانی که پاک ترین نیت ها را دارند، شاید به دلیل نا آشنائی با قواعد نسبتا پیچیده قانون عرفی انجمنی، بر این باور باشند که خاصیت فعالیت گروهی وجود همین چالش ها و کشمکش هاست و به قول معروف ، هرکه طاووس خواهد جور هندوستان کشد. معمولا در هر انجمنی این افراد صبور و خوش نیت، تمام ناملایمات و دشواری های ناشی از بی قاعدگی را تحمل می کنند تا شعله لرزان انجمن روشن باقی بماند. اما بدیهی است که چنین انجمن هایی قادر نخواهند شد هزاران هزار عضو بالقوه را چنان جذب کنند که هر تصمیم انجمن تبلور واقعی اراده اکثریت اعضاء باشد و تک تک اعضاء در فرایند خلق آن تصمیم به صورت مستقیم مشارکت کرده باشند، و از همه این ها مهم تر، در جریان تبلور اراده اکثریت ، حقوق اقلیت ، حقوق غایبان، حقوق افراد و حقوق تمام اینها باهم ، به شکل متوازن و عادلانه رعایت شده باشد.

در حالیکه قواعد قانون عرفی انجمنی تصمیم گیری گروهی را به یک " بازی " مفرح و لذت بخش تبدیل می کند و از جمله ، به همین دلیل ، در جوامعی که مردم آنها با این قواعد به صورت عرفی آشنا شده اند، انجمن های میلیونی شکل می گیرد؛ اعضای انجمن های ایرانی حتی از شرکت در مجامع سالانه خود نیز ابا دارند و مسئولیت تصمیم گیر را چه به صورت رسمی و از طریق آیین نامه ، و چه به صورت غیر رسمی ، به هیات مدیره وا می گذارند و اجلاس های هیات مدیره انجمن ها نیز چه بسا که با رای وکالتی اعضاء غایب به نصاب می رسد. آیا تصمیم های هیات مدیره چنین انجمن هایی می تواند تبلور اراده اکثریت اعضاء باشد؟... (دکتر سید جواد طباطبایی .نشریه " نامه" شماره ۲۴ تیر ماه ۱۳۸۲ )