بیانیه انجمن بازیگران خانه تئاتر در دهمین شب بازیگر

(ما یکی هستیم)

انجمن بازیگران خانه تئاتر ۱۲ ساله شد. دوازده سال، عمرنوجوانی است وتا بلوغ وتندرستی راستین راه درازی پیش روست. شب بازیگر، شب شادی و شب مهربانی است؛ ما را سرآن نیست تاشب شما را با غصه های بدخیم مان منغص کنیم ولی به هرحال، متاسفانه شما را در این حجم گسترده، کمتر می بینیم، پس اجازه می  خواهیم  فرصت را غنیمت شمرده بگوییم چراهنوز به بلوغ نرسیده ایم ؟

 این دوازده سال، انجمن ما به راستی، یک میدان آموزش عملی بود؛ آموزشگاهی که به ما آموخت همه ساخته هاوبوده ها نسبی است و قائده زنده ماندن، آن است که مانند ورزشکاران تن به رنج آموخته کنیم، تا آماده المپیک دفاع واقعی درمقابل حریف جهل، عناد، جاه طلبی و خود بزرگ بینی درونی و بیرونی حیات صنف خود شویم و دراین میان، آن چه مایه پایداری وپیروزی ما است، امید، و مداومت خستگی ناپذیر است.

یاران، بیاییم کمی صراحت پیشه کنیم، وابایی ازافشای چشم اسفندیارمان که تنهابیرون از ما نبوده، بلکه در درون خودما نیزهست نداشته باشیم.

۱-  ما به بلوغ می رسیدیم اگرهنوزبرای بسیاری ازما تشکل، مفهومی انتزاعی وآبستره نداشت. وبا شوری متکی به اندیشه به هر فراخوان، حضورگرم خود را به ظهورمی رساندیم.

۲ - باورمی کردیم که گردهمایی های ما، به هر بهانه، متضمن و نمایشگر نیروی ماست.

۳-  باورمی کردیم که همه صنوف خانه تئاتر،داوطلبانه و بدون چشمداشت کار می کنند.

۴-  باورمی کردیم که نبایدمسئولیت را به گردن دیگری بیاندازیم وخود از بیرون فشار بیاوریم ودرشرایط وفضایی که دست و بال صنف بسته است، دوستانی را که مسئولیت پذیرفته اند، سیلی بزنیم.

چشم اسفندیاربیرونی ما سیاست گذاران ومسئولین اجرایی ماهستند و ما به عنوان زبان گویای شما،همان چیزی را می  خواهیم که شما می خواهید و پیگیرانه  دنبالش هستیم:

۱- ماوشما از سیاست گذاران کلان هنری می خواهیم که کار ما در چارچوب قانونی، شغل به حساب بیاید.

۲- که بیمه های ما رنگ شایسته ی شان یک هنرمند را به خود بگیرد.

۳- که حقوق ایام بیکاری به ما تعلق بگیرد.

۲- که ساختمان های تئاتری متناسب وشایسته انقلاب شکوهمند اسلامی مان ساخته شود.

۳- که بیش از نود درصد فارغ التحصیلان تئاتر ما بیکار نباشند.

۴- که حقوق حقه مان ماهها و بلکه سال ها عقب نیافتد و مسئولین افتخارشان این نباشد که توانسته اند علی رغم مدیران پیشین، بدهی های زمان تصدی خود را تسویه کنند.

۵- که مانند همه  کشورهای جهان، تئاتر رپرتواری داشته باشیم.

۶ – که تئاتر خصوصی، نیمه خصوصی و دولتی داشته باشیم.

۷- که ممیزی سلیقه ای ازمیان رفته باشد.

۸- که مصوبه شورای عالی انقلاب فرهنگی  به اجرا درآید ونهاد ها در مقابل عدم اجرای آن پاسخ گوباشند.

۹- که با عوامل دست اندارکارتئاترهم (گیریم مانند یک کارگر ساده) قرارداد قانونی بسته شود. وحق و حقوق مدنی و قانونی او رعایت کردد وبه موقع پرداخت شود.

۱۰- که کروری از هنرمندان (انجمن نمایش ) ازکار بیکار وحتی بیمه آنان را لغو نگردد وعلیرغم حاکم شدنشان دردیوان عدالت اداری و مراجع  قانونی خودمان، بلاتکلیف بی  پاسخ نمانند.

۱۱- که بودجه هنرما ایضا(تئاترمان) دست کم به میزان همسایه کوچک عرب نشین ما قطر- که نه تاریخ مشعشع و نه تئاترپیشرودارد- بشود.

۱۲- که این یکصدهزارتئاتری که دربیش از ۲۵۰ شهر ایران عضو انجمن نمایش هستند، نه در یک اداره کل، بلکه  در"سازمان تئاتر کشور" متشکل شوند.

۱۳- قرارداد تیپ مصوب پنج سال پیشین به واقع رعایت شود وحتی به تناسب تورم پنج ساله، دستکم به دوبرابرافزایش یابد.

دوستان عزیز باورکنید که ما خود شما هستیم.

 

انجمن بازیگران خانه تئاتر

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید